شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 15842

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه / سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

گویند عالمان که نکردی تو سجده‌ای / نزدیک اهل معرفت این خود فسانه بود

فصل گل ‌گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت / گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

روز محشر که سر از خاک لحد بردارند / هر کسی روی به سویی کند و من سویت

من که از پسته و بادام تو دورم باری / دست بیگانه بدان سیب زنخدان مگذار

روی خود را بر کف پایش بمالم همچو سنگ / بعد از این با زلفش ار چون شانه نتوانم نشست

زبانش به کردار برنده تیغ / چو دریا دل و کف چو بارنده میغ

مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود / ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی

ز داغم پرده برگیر آتشی در جان دریا زن / ز چشمم آستین بردار و گوهر را تماشا کن

هر چه در باب لب لعل تو گوید «خواجو» / جمله در گوش کن ای دوست که مروارید است

بگذارم این قفس که پر و بال من شکست / زان سوی کاینات یکی بال گسترم

تا باغ زردروی شد از گشت روزگار / بر سر نهاد توده کافور، کوهسار