شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 25936

صفاری

سامانی

ساسانی

آل بویه

صفاریان

سامانیان

ساسانیان

آل بویه

در زمان سامانیان، بخارا عمده‌ترین مرکز فرهنگی به‌شمار می‌آمد و بسیاری از دانشمندانی که در این شهر می‌زیستند، آثار ارزنده‌ای به پارسی و عربی، در قلمرو فرهنگ اسلامی پدید آوردند.

بعضی از امیران سامانی، خود، صاحب فضل و ادب بودند. آنها شاعران فارسی‌گوی را تشویق می‌کردند و مترجمان را به ترجمه کتاب‌های معتبری به نثر فارسی برمی‌انگیختند.

قرن چهارم و نیمه اوّل قرن پنجم مهم‌ترین دوره تمدن اسلامی ایران بوده است. نظم و نثر فارسی در این دوره شکوفا شد.

غزنویان نیز برای ماندگاری حکومت نوپای خود ناگزیر شدند زبان پارسی را رواج دهند و دست کم تا پایان سلطنت محمود، دربار آنان به وجود شاعران بزرگ فارسی‌گوی آراسته بود.

آوردن اصطلاحات علمی و اشعار و امثال در نثر این دوره رایج شد.

 اصل تفسیر طبری را محمد بن جریر طبری نوشته و ابوعلی بلعمی آن را به فارسی ترجمه کرده است.

نثر این دوره بیشتر به موضوع‌های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

موضوع کتاب شاهنامۀ ابومنصوری تاریخ گذشته ایران است که امروزه فقط نیمی از این کتاب باقی مانده است.