شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 26840

آنجا که سخن کوتاه است و وصل است و هرکس را که خاموشی داند اصل است

الهی! بر ما رحمت نثارکن و رافتی از جانب خویش یادگار کن

محبت را غایت نیست از بهر آن که محبوب را نهایت نیست

مشاطه دهر خیر نیکو بداد و هر آنکس را که آمد آبرو

این دلق موسی است مرقّع و آن ریش فرعون است مرصّع.

 جمعی پسران پاکیزه و دختران دوشیزه به دست جفای او گرفتار، نه زهره خنده و نه یارای گفتار.

 اغلب اوقات به بازیچه فراهم نشستندی و لوح درست ناکرده در سر هم شکستندی.

 گفت: نیک بخت آن‌که خورد و کشت و بدبخت آن‌که مرد و هشت.

طالب و غالب

نشسته و بسته

خفته و بسته

خلوت و خفته

خورشید از رویش خجل گردون مشبک هم‌چو دل / از تابش او آب و گل افزون ز آتش در ضیا

تیرش عجب‌تر یا کمان چشمش تهی‌تر یا دهان / او بی‌وفاتر یا جهان او محتجب‌تر یا هما

کی برگشایی گوش را کو گوش مر مدهوش را / مخلص نباشد هوش را جز یفعل الله ما یشاء

عشقی که بر انسان بود شمشیر چوبین آن بود / آن عشق با رحمان شود چون آخر آید ابتلا

پارسایی را دیدم به محبت شخصی گرفتار نه طاقت صبر و نه یارای گفتار.

شباهنگ به غروب آهنگ کرد و مشاطه دهر، جبین صباح را رنگ کرد.

گفتا: سخنی با من چرا نگویی که هم از حلقه درویشانم بلکه حلقه به گوش ایشانم؟

درویش ضعیف‌حال را در خشکی تنگ‌سال مپرس که چونی الّا به شرط آن‌که مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش.