شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 10167

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست / آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم

ز ساقی کمان‌‌ابرو شنیدم / که ‌ای تیر ملامت را نشانه

لفظی فصیح شیرین، قدّی بلند چابک / رویی لطیف دلکش، چشمی خوش کشیده

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی / چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

چرا ملامت خواجو کنی که چون فرهاد / به پای دوست درافکند جان شیرین را

دلم چون مار می‌پیچد ز مهرم سر مپیچ / رُخت چون ماه می‌تابد ز خواجو رخ متاب

پیکرم در مهر ماه روی تو / گشته چون تار قصب بر ماهتاب

من چو لب لاله شده خنده ناک / جامه به صد جای چو گل کرده چاک

 چون گرفت آتش ز سر تا پای او / سرخ شد چون آتشی اعضای او

 آن فتنه که چون آهوی وحشی رمد از من / گویی ز پی صید دل خسته من خاست

 خصم تو همچو طوطی قولی است بی‌عمل / نی‌نی که همچو عنقا نامی است بی‌نشان

 اگر به سالی حافظ دری زند بگشای / که سال‌هاست که مشتاق روی چون مهِ ماست

صدا چون بوی گل در جنبش آب/ به آرامی به هر سو پخش می گشت  

سینه‌ ام چون غنچه صد چاک است و جیبم پاره نیست/ چون کنم چون گل ندارم دست پیراهن دری

مرا در دل درخت مهربانی / به چه ماند به سرو بوستانی

صائب به مقامي نرسيديم ز سستي/ از خاک چو ني گرچه کمربسته دميديم