شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15276

 کیست تا سازد ز راه و رسم هستی آگهم / عشق خاکم را ز صحرای دگر آورده است

 مگر زمانه اسیر کمند آه من است / که ناز بالش امید تکیه‌گاه من است

بر طاق نه تبختر جاه و جلال را / چینی سلام کرد به یک مو سفال را

 از این چمن به چه شوخی گذشته‌ای امروز / که رنگ شرم تو از بوی گل تراوش داشت

ترسم که برآرم نفسی از دل پر درد / و آیینه رخسار تو زنگار بگیرد

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی / چرا نظر نکنی یار سرو بالا را؟

غنچه دیدم که از نسیم صبا / همچو من دست درگریبان داشت

ای چشم عقل خیره در اوصاف روی تو / چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

از بتان آن طلب ار حسن‌شناسی ای دل / کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود

یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت / معجز عیسوی‌ات در لب شکرّخا بود

یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب / آن که او خنده مستانه زدی، صهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی / در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود