شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 26656

آوردن ترکیب‌‌های تازه

به‌‌کارگیری انواع توصیف

برخورداری از استعاره‌‌های دلپذیر و تشبیهات متنوع

استفاده از مفاهیم ذهنی در قلمرو تعالیم دینی و سیاسی

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره، «حماسی»، «مدحی» و «اندرزی» بود.

مدیحه‌سرایی از آغاز ادبیات فارسی به پیروی از شعر عربی معمول گشت.

مفاهیم ذهنی شاعران این دوره از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

اوج پختگی شعر حکمی در دوره سلجوقیان بود.

در زمان سامانیان، بخارا عمده‌ترین مرکز فرهنگی به‌شمار می‌آمد و بسیاری از دانشمندانی که در این شهر می‌زیستند، آثار ارزنده‌ای به پارسی و عربی، در قلمرو فرهنگ اسلامی پدید آوردند.

بعضی از امیران سامانی، خود، صاحب فضل و ادب بودند. آنها شاعران فارسی‌گوی را تشویق می‌کردند و مترجمان را به ترجمه کتاب‌های معتبری به نثر فارسی برمی‌انگیختند.

قرن چهارم و نیمه اوّل قرن پنجم مهم‌ترین دوره تمدن اسلامی ایران بوده است. نظم و نثر فارسی در این دوره شکوفا شد.

غزنویان نیز برای ماندگاری حکومت نوپای خود ناگزیر شدند زبان پارسی را رواج دهند و دست کم تا پایان سلطنت محمود، دربار آنان به وجود شاعران بزرگ فارسی‌گوی آراسته بود.

در حوزه ادبی عراق عجم در قرن ششم، شاعرانی مانند خاقانی و نظامی سبک شعر را از سبک رایج در نواحی دیگر متمایز ساختند.

تا حدود اوایل قرن ششم، تقلید شاعران از سبک سامانی و غزنوی در کنار برخی ابتکارات ادامه داشت.

از میان رفتن لغات مهجور فارسی و به‌کارگیری عبارات و واژگان دشوار به عنوان ردیف در اشعار، از ویژگی‌های زبانی سبک عراقی هستند.

از آثار مشهور نثر فنی این دوره می‌توان به «کشف‌الاسرار و عده‌الابرار» و «کلیله و دمنه» اشاره کرد.