شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 381

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

ماهرویا روی خوب از من متاب/ بی‌‌خطا کشتن چه می‌‌بینی صواب

دلا چندم بریزی خون دیده شرم دار آخر/ تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر

اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم/ زجام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی/ به صد دفتر نشاید گفت حسب الحال مشتاقی

ز اندازه بیرون تشنه‌‌ام ساقی بیار آن آب را/ اول مرا سیراب کن وآن‌‌‌گه بده اصحاب را

جهان از بدی‌ها بشویم به رای/ پس آنگه کنم درگهی گرد پای

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می‌‌رود/ وآن دل که با خود داشتم با دل‌‌ستانم می‌رود

تو گویی که ایام شادی و عشرت/ به هم صحبتی عهد بستند و پیمان

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده است بو/ از مستی اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

برآرند فریاد عشق از ختا

ندانم هیچ کس در عهد حسنت

یا رب آن روی است یا برگ سمن

گر به سر می‌گردم از بیچارگی عیبم مکن

عصا برگرفتن نه معجز بود/ همی اژدها کرد باید عصا

سر نیزه و نام من مرگ توست/ سرت را بباید ز تن دست شست

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست/ عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

زندگانی را سر تکرار نیست/ فطرت او خوگر تکرار نیست