شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 19936

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم / دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

گل بخندید و باغ شد پدرام / ای خوشا این جهان بدین هنگام

که رستم که باشد که فرمان من / کند پست و پیچد ز پیمان من

بیا تا جهان را به بد نسپریم / به کوشش همه دست نیکی بریم

باقی آن گاهی شوم کز خویشتن یابم فنا / مرده اکنونم که نقش زندگی دارم کفن

این ابلهان که بی سببی دشمن منند / بس بوالفضول و یافه‌درای و زنخ‌زنند

سحابستی قدح گویی و می قطره سحابستی / طرب گویی که اندر دل دعای مستجابستی

که این سحرکاری که من می کنم / نکردی به سحر بیان، عنصری

قرن چهارم با دانشمند بزرگی چون محمدبن زکریای رازی آغاز شد و با شاعر بی‌نظیری مانند فردوسی ادامه یافت.

در زمان سلجوقیان، بخارا عمده‌ترین مرکز فرهنگی به‌شمار می‌آمد و بسیاری از دانشمندان آثار ارزنده‌ای به پارسی پدید آوردند.

در اوایل قرن پنجم بسیاری از اصطلاحات علمی،‌ ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمة متون عربی وارد فارسی دری می‌شود.

امرای سامانی با تشویق شاعران و نویسندگان می‌کوشند ترکیب تازه‌ای از هویت فرهنگی، یعنی بازیافتن اندیشة ایرانی در چارچوب فرهنگ اسلامی را ترویج کنند.