شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 24160

ترحم بر پلنگ تیز دندان/ ستمکاری بود بر گوسفندان

گاوان و خران باربردار/ به ز آدمیان مردمآزار

گر انصاف خواهی سگ ناشناس/ به از آدمی‌زاده‌ی ناسپاس

هر که فریادرس روز مصیبت خواهد/ گو در ایام سلامت به جوانمردی کوش

«عیش و عشق» جناس دارند. (قلمرو ادبی)

واژه «پاک» به معنای تمیز است (قلمرو زبانی)

«تلمیح» در ابیات وجود دارد. (قلمرو ادبی)

در راه عشق و رسیدن به معشوق باید از خود بگذری و فنا شوی. (قلمرو فکری)

یکی را از حکما شنیدم که می‌گفت: هرگز کسی به جهل خویش اقرار نکرده است، مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد، همچنان ناتمام گفته، سخن آغاز کند. (نکوهش پرحرفی)

یکی را از بزرگان به محفلی اندر همی ستودند و در اوصاف جمیلش مبالغه می‌کردند. سر برآورد و گفت: من آنم که من دانم. (تأکید بر سکوت)

عابدی را حکایت کنند که شبی ده من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی. صاحب‌دلی شنید و گفت: اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی بسیار ازین فاضل‌تر بودی. (تأکید بر میانه‌روی)

یکی از صاحبدلان زورآزمایی را دید به هم برآمده و کف بر دماغ انداخته. گفت: این را چه حالت است؟ گفتند: فلان دشنام دادش. گفت: این فرومایه هزار من سنگ برمی‌دارد و طاقت سخنی نمی‌آرد؟ (تأکید بر قوی کردن جسم در کنار اخلاق نیکو)

علم دین بام گلشن جان است / نردبان عقل و حس انسان است

هرگز دل من ز علم محروم نشد/ کم ماند ز اسرار که معلوم نشد

کار یک‌ساله را بها دو درم / علم یک لحظه را بها عالم

علم خواندی نگشتی اهل هنر / جهل از این علم تو بسی بهتر

پری‌چهره را هم‌نشین کرد و دوست                 که این عیب من گفت، یار من اوست

بی‌یار منم ضعیف و رنجور                      چون تشنه ز آب زندگی دور

گر نداری شادی ای از وصل یار              خیز باری ماتم هجران بدار

هر شب ز فراق بیت خوانان                پنهان رفتی به کوی جانان