شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 11516

تکرار قافیه در غزل سبک هندی امری طبیعی است.

استفاده از آرایه‌های ادبی طبیعی و معتدل است.

وفور زهدستایی و وعظ و اندرز در شعر

شاعران این دوره معمولاً مطالب فلسفی، عرفانی و غنایی گذشتگان را به شیوۀ خود بازگو می‌کردند.

به مژگانم نگه چون آب زیرکاه می‌گردد / ز بس چشم ترم پنهان به رخسارش نظر دارد

نامد ز من گناهی و شرمنده‌ام که تو / پُر میل خشم داری و هیچت بهانه نیست

رود قربان طفل اشک هر دم مردم چشمم / که از خود دوستتر دارد پدر فرزند قابل را

در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت / حسن تو ز تحسین تو بسته‌ست زبان را