شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 11127

کتاب «ظفرنامه شامی» قدیمی‌ترین تاریخ نوشته شده درباره مغول است که در آن نویسنده به دستور امیر تیمور، زبان ساده عامه را به‌کار برده است.

ملّاحسین واعظ کاشفی، کلیله و دمنه را به انشای دوره خود بازگرداند و آن را انوار سهیلی نامید.

در دوره تیمور داخل شدن لغات قبایل مختلف ترک و مغول به زبان فارسی، سرعت بیشتری پیدا کرد و این جریان تا مدّت‌های طولانی در زبان فارسی ادامه یافت.

امیرعلی شیرنوایی کتاب «محاکمه اللغتین» را به عربی نوشت.

ضعف و انحطاط، این دوره را فرا گرفت.

در کتاب‌های مصنوع و متکلّف بیشتر به ظاهرسازی و تصنع پرداختند.

به علّت نبودن استادان بزرگ و از بین رفتن مراکز علمی، تحقیق و تتبّع در بین علما و ادیبان تضعیف شد.

مدّعیان عرفان هم که به اقتضای زمانه با مغولان کنار آمده بودند، اندک‌اندک اصالت خود را از دست دادند.

به هر سان که ما را رسد خوب و زشت / سر خود نتابیم از آن سرنوشت

فراق سخت در راه است آخر / کسی یابد که آگاه است آخر

سرکش بر پشت رود باربدی زد سرود / وز می‌ سوری درود سوی بنفشه رسید

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید / هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند