شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 21819

هرکس که نهد پای بر آن خاک سرِ کو / ذکرش همه این است که گم‌گشته دلم کو

 شب‌ها به بزم مدعی ای بی‌مروت جا مکن / آرام جان او مشو، آزار جان ما مکن 

ز صحن این چمن آن سرو‌قامت را تمنّا کن / به زیر سایه‌اش بنشین، قیامت را تماشا کن

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو / از ماه ابروان منت شرم باد رو

دیدی که یار چون ز دل ما خبر نداشت / ما را شکار کرد و بیفکند و برنداشت

عیسی لبی و مرده دلم در برابرت / چون تخم پیله زنده شوم باز در برت

در باغ چو شد باد صبا دایه گل / بربست مشاطه‌وار پیرایه گل

مستی ز چشم دل‌کش میگون یار جوی / وز جام باده کام دل بی‌قرار جوی

چو خیل اجل در سر هر دو تاخت / نمی‌شاید از یکدگرشان شناخت

چه آن را که بر سر نهادند تاج / چه آن را که بر گردن آمد خراج

گدا را چو حاصل شود نان شام / چنان خوش بخسبد که سلطان شام

اگر سرفرازی به کیوان برست / وگر تنگ‌دستی به زندان درست