شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 7541

ملایمت چون شود ستمگر زهر درشتی است سخت روتر / چون اب از حد برد فسردن(منجمدشدن) نمی شود جز بلور پیدا 

مبین کز ظلم جبّاری، کم آزاری ستم بیند / ستمگر نیز روزی کشتۀ تیغ ستم گردد

به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را / ستمگر لشکر بیگاه می سازد رعیت را 

می شود اول ستمگر کشتۀ بیداد خویش  / سیل دایم بر سر خود خانه ویران کرده است

چرا ز گوشه عزلت برون روم «صائب»؟                    ز مردمی اثری در جهان نمی‌بینم

نیست ایمن هیچ سرسبزی ز چشم شور خلق          روی خود چون خضر از مردم مگر پنهان کند

بلا در آستین بسیار دارد گوشه عزلت                       که گل از شاخ بیرون با دل صد پاره می‌آید

ضامنم من که غباری به دلت ننشیند                      اگر از خلق جهان روی به دیوار آری

خشم مردان خشک گرداند سحاب                            خشم دل‌ها کرد عالم‌ها خراب

حیله کرد انسان و حیله‌اش دام بود                           آنک جان پنداشت خون‌آشام بود

جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست                         و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

زاهد ار پنداشت با تسبیح او گردد سپهر                     بی‌خبر زان چشم مست و گردش پیمانه بود