شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4797

میرزا حبیب اصفهانی

یوسف‌خان اعتصامی

ناظم‌الاسلام

محمدتقی بهار

عارف قزوینی ـ وطن‌دوستی، آزادی‌خواهی و ستیز با نادانی

ایرج میرزا ـ مفاهیم نو در قالب طنز، هجو و هزل

محمّدتقی بهار ـ آزادی و وطن‌خواهی

فرّخی یزدی ـ آزادی و مفاهیم وطن‌دوستانه

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

حق خدمت‌های بسیار مرا ضایع مکن / زآنکه روزی خوانده بودم گرچه اکنون رانده‌ام

پاک کن از خودی آیینه خودبینی ما / که به درگاه تو از خود به پناه آمده‌ام

در تو ملجأ فضل است و بنده جز به درت / به هیچ جای دگر التجا نخواهد کرد

از درگهت ای دلدار محروم مرانم زار / گر تو کنیم خواری جز تو که کند یاری؟