شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 7: تاریخ ادبیات قرن چهاردهم | آزمون شماره 9610

سياحت‌نامۀ ابراهیم‌بیگ - راه آب نامه - تلخ و شیرین

دید و بازدید - ارزیابی شتابزده - چرند و پرند

شهری چون بهشت - سووشون - آتش خاموش

همسایه‌ها - بره گمشده راعی - شوهر آهو خانم

 پروین اعتصامی: اوج سخن او در قصایدش است که در آن‌ها به سبک ناصرخسرو گرایش دارد.

 تقی رفعت: در تلاش‌های شاعران در تغییر قالب و محتوای شعر فارسی، پیشگام دیگران بود.

 سید محمدحسین بهجت تبریزی: به زبان ترکی آذری هم شعر می‌سرود که منظومه «حیدربابایه سلام» از آن جمله است.

 علی اسفندیاری: کوشید تا شعر را به هنجار نثر و سادگی نزدیک کند و در این مسیر از واژگان روزمره و عامیانه هم بهره برد.

رخشنده اعتصامی: در قصیده به سبک ناصرخسرو به روانی و لطافت شعر سعدی می‌سراید و در قطعات به شیوۀ انوری و سنایی توجه دارد.

سید محمدحسین بهجت تبریزی: این شاعر بزرگ غزل‌سرای معاصر، از مولوی تأثیر فراوان پذیرفت و ارادت خاصی به بزرگان دین به‌ویژه حضرت علی (ع) داشت.

علی اسفندیاری: آنچه کار او را از دیگر نوگرایان متمایز می‌کند، نگرش عاطفی او به واقعیت‌های ملموس در شعر است.

مهدی اخوان ثالث: حماسی ‌بودن زبان و به‌کارگیری برخی از کاربردهای نحوی سبک عراقی از ویژگی‌های شعر اوست. «از این اوستا» از بهترین مجموعه شعرهای اوست.

دوره اول: جدال بر سر شعر کهنه و نو بین سال‌های 1304 تا 1320

دوره دوم: گسترش شعر نو تغزلی و تقویت آن از سوی حکومت

دوره سوم: رواج یافتن جریان سمبولیسم اجتماعی

دوره چهارم: دست‌یابی بهتر شاعران به جوهر شعر با مضمون نقد اجتماعی