شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17869

پیش مثالش کند ستاره تواضع                     پیش مرادش کند زمانه مدارا

سرو هرچند سرافراز بود در بستان                  پیش بالای بلند تو فروتن باشد

صراحی بدو گفت: نشنیده‌ای                        تواضع ز گردن‌فرازان نکوست؟

من پیش تو بر زمین نهم سر                        کان پای بر آسمان نهاده

چون خزان، بر شاخ و برگ دل مزن / خلق را مسکین و سرگردان مکن

نرگس مست خوشت، گر چه چو من بیمار است / ای خوشا نرگس مست تو که خوابی دارد

خیمه اُنس مزن بر در این کهنه رباط / که اساسش همه بی‌موقع و بی‌بنیاد است

چو قابیل‌اند اخوان زمان، همراه تا کُشتن / از این آدم نمایان بیش از این یاری نمی‌آید

خار او از جمله گل‌ها دست برد/ قفل او دلکش‌تر است از صد کلید 

سعدی چو اسیر عشق ماندی/ تدبیر تو چیست؟ ترک تدبیر

آن الم (= درد) را بر کرم‌ها فضل داد/ وان جفا را از وفاها برگزید

رد او بِه از قبول دیگران/ لعل و مروارید، سنگش را مرید

به چشم نقص مبین نقش کارخانه هستی       نظر به گردش پرگار دار و جنبش خامه

عیب دنیا را نمی‌بینند با صد چشم خلق       گرچه بی‌پرده است در چشم نظر پوشیدگان

نیست نقصان در جمال آن نگار     هست نقصان در نظر، ای شهریار

مگر به دیده مجنون نظر کنی ور نی   چگونه در نظر آید جمال و طلعت لیلی

هر گه فتاد رهم به صحرای معرفت                                                                  با برق در معامله دیدم گیاه را                      تشبیه _ تشخیص

چون اثر در تو کند عشق؟ که اعجاز مسیح                                                          مرده را جان دهد، آدم نکند حیوان را                      تلمیح _ جناس

مستانه گر بتازم، عیبم مکن که شوقش                                                               گرمی دهد به مرکب، نرمی دهد عنان را      جناس _ کنایه

ز باغ وصل ثمر خواهم آن قدر که دهند                                                             کجا نظر به کثیر است و یا قلیل مرا                      تشبیه _ تضاد