شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12978

کارم چو زلف یار پریشان و درهم است/ پشتم بسان ابروی دلدار پُرخم است

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی/ چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

جمال ماه‌پیکر بر بلندی/ بدان ماند که ماه آسمان است

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت/ که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت

کمان ابروی آن مه چو یاد می‌کردم / خدنگ آه من از آسمان گذر می‌کرد

آیینه سکندر جام می است بنگر / تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

یکی خندان به‌سان برق لامع / یکی گریان مثال ابر بهمن

آن دل که به یک تیر نظر صید گرفتی / از سلسله سنبل شوریده درآویز

خطّ و لب دلکش‌ات، طوطی و شکّرستان / زلف و رخ مهوشت، تیره‌شب و ماهتاب

ای که از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست / کار اسلام ز بالای بلندت بالاست

احتیاجت به چمن نیست که بر سرو قدت / گل دمیده است و همه ساله بهار اشکفته است

تا کند مرغ دلم را چون کبوتر پای‌بند / بر کنار دانه دام از مشک ناب انداخته است