شرکت در آزمون آنلاین اقتصاد دهم - درس هشتم: رکود، بیکاری و فقر | آزمون شماره 34029

یکی از اهداف اصلی برنامه‌ریزی‌های اقتصادی در هر کشوری دستیابی به عدالت، کاهش انواع نابرابری مثل نابرابری در برخورداری از امکانات، کاهش فاصله‌ی دهک‌های درآمدی، نابود کردن فقر و تأمین حداقل رفاه اجتماعی برای عموم مردم است.

رفاه اجتماعی در پی تأمین حداقل نیازهای اساسی آحاد جمعیت کشور، برخورداری از سلامت در جسم و روح افراد جامعه، کاهش نابهنجاری‌های اجتماعی و … است.

مسکین در ادبیات اقتصادی وضعی بدتر از فقیر دارد. مسکین کسی است که حتی در صورت دسترسی به امکانات معیشتی، توانایی استفاده از آن‌ها را هم ندارد.

سطح حداقل معیشت از یک کشور به کشور دیگر یا از یک زمان به زمان دیگر یکسان است و این امر منعکس‌کننده‌ی یکسانی در نیازها است.

فقر مطلق منعکس‌کننده‌ی تفاوت در نیازهاست.

در هر سطحی از درآمد سرانه، هرچه توزیع درآمد در کشوری نسبت به کشور دیگر ناعادلانه‌تر باشد، نرخ فقیر در آن کشور بیشتر است.

افرادی که درآمد آن‌ها از سطح حداقل درآمد معیشتی معین کم‌تر باشد زیر خط فقر قرار دارند.

افرادی که قادر به تأمین نیازهای اولیه‌ی خود نباشند فقیر نامیده می‌شوند. 

انسان به مثابه مهم‌ترین عامل تولید به آموزش و تأمین اقتصادی _ اجتماعی نیاز دارد.

در جامعه‌ای که بیشتر افراد آن در فقر به سر می‌برند، حرکت به سمت توسعه اقتصادی با موانع جدی روبه‌رو خواهد شد.

سرمایه‌گذاری برای آموزش و تأمین اقتصادی _ اجتماعی انسان به افزایش بهره‌وری نیروی کار منجر نمی‌شود.

اعمال سیاست‌هایی به‌منظور بهبود وضع نامطلوب زندگی، روحیه امید و اطمینان نسبت به آینده را در مردم تقویت می‌کند.

میزان بالای بیکاری درآمد دولت را کاهش می‌دهد.

 در فقر نسبی، همیشه تعریف فقر نسبت به وضعیتی که ما در آن هستیم صورت می‌گیرد.

معیار فقر مطلق در نواحی و زمان‌های مختلف، متفاوت است.

در شاخص فقر مطلق، ارزش دلار از طریق روش برابری قدرت خرید محاسبه می‌شود.