شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18955

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت / متحیّرم چه نامم شه ملک لافتی را

به‌جز از علی که گوید به پسر که قاتل من / چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین / به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم / که لسان غیب خوش‌تر بنوازد این نوا را

روزی که برفتند حریفان پی هر کار / زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمّار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار / حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار     او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو / هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو / مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید / دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچه‌ی بشکفته‌ی این باغ که بوید / هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید     بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی (شاعر) که دلش زار غم توست / هر چند که عاصی است، ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم‌به‌دم توست / تقصیر خیالی به امید کرم توست یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

سودای آنش بگرفت که آیا در این حقّه چه سّر است.                  سودا: خیال و اندیشه

زینهار، تا سر این حقّه باز نکنی.                                              زینهار: امان بده

ای شیخ آمده‌ام تا از اسرار حق چیزی با من نمایی.                    نمایی: نشان دهی

از تو سرّ خدای تعالی طلب کردم.                                            سر: راز