شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 19346

جنوب و جنوب غربی

جنوب و جنوب شرقی

شمال و شمال غربی

شمال و شمال شرقی

زبان پارتی،‌ در دوره‌ اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره‌ ساسانی نیز آثاری به این زبان، نوشته می‌شده است.

آثاری مانند «درخت آسوریک» و «یادگار زریران» هر دو اصل پارتی دارند.

آثاری که به زبان پهلوی نوشته شده، بیش‌تر آثار تعلیمی هستند مانند یادگار زریران.

از آن‌جا که زبان پارسی میانه یا پهلوی، میان فارسی باستان و فارسی دری قرار داشته است، آن را فارسی میانه نامیده‌اند.

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان (559 تا 330 ق. م.) رایج بود.

زبان پهلوی، شاخه‌ای از زبان‌های ایرانی میانه است که اساساً به ناحیه پارس تعلق داشت. 

آثار ادبی منظوم و منثور زبان پهلوی از بین رفته‌اند اما ترجمه عربی و فارسی «کلیله و دمنه» موجود است که با اصل آن تفاوت چندانی ندارد.

زبان فارسی بعد از نفوذ اسلام، با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت و ادبیات فارسی دری همزمان با حکومت طاهریان پدید آمد.