شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 11208

نیابی بی امل طبع گرفتاران عالم را / رسایی آشیان دارد همین در موی زندانی 

هیچ کس دیدی که خواهد در دمی صد بار مرگ ؟/ مرگ را من خواستارم،مرگ به زین زندگی 

آن روزگار شد که همی بود روز و شب / بیچچاره ای به دست ستمکاره ای اسیر 

نیکخو گفته است یزدان مر رسول خویش را / خوی نیک است ای برادر گنج نیکی را کلید 

کجا به فکر وطن مرغ مانده در قفس است / که کرده ترک وطن خو گرفته با آزار

دوست چون هرگز نیاید در وطن / عاشقان را بی‌وطن باید شدن

پیکر مام وطن دانی چرا خم گشته است / زان که مشتی اجنبی خواهند سربار وطن

گر در بلای غربت، آواره وطن را / چیزی به از وطن هست، مکتوب دوستان است

باغ و بهار من نفس آرمیده است / بیماری نسیم شفا می‌دهد مرا

هرگز صدای بال و پر ما نشد بلند / آهسته همچو شمع در این خانه سوختیم

نیست صائب چاه و زندان بر دل من ناگوار / همچو یوسف می‌فزاید عزّت از خواری من

آزاد بنده‌ای که بُوَد در رکاب تو / خرّم ولایتی که تو آن‌جا سفر کنی