شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 21384

آن‌که بر نسترن از غالیه خالی دارد / الحق آراسته خُلقی و جمالی دارد 

خطّ عذار یار که بگرفت ماه از او / خوش حلقه‌ای است لیک به در نیست راه از او

 وه که گر من باز بینم روی یار خویش را / تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را

 کمان سخت که داد آن لطیف بازو را / که تیر غمزه تمام است صید آهو را

من اینجا بس دلم تنگ است / و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است / بیا رَه‌توشه برداریم … / ببینم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

فشرد سینه خاک / شکافت زَهره سنگ / به تنگنای زمان، مرگ کرده بود درنگ / گداخت آن همه برف / شگفت این هم رنگ

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش / ابر با آن پوستین سرد نمناکش / باغ بی‌برگی / روز و شب تنهاست / با سکوت پاک غمناکش

ما / فاتحان شهرهای رفته بر بادیم / با صدایی ناتوان‌تر زانکه بیرون آید از سینه / راویان قصه‌های رفته از یادیم / کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه‌هامان را / گویی از شاهی است بیگانه