شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 22227

زبانی-دستوری

زبانی-آوایی

ادبی-بررسی حروف

ادبی-موسیقایی

در شهری که موش آن صد من آهن بتواند خورد، آخر باز، کودکی را هم بر‌تواند داشت. (کاربرد دستور تاریخی)

آن را که گوش ارادت گران‌[سنگین] آفریده‌اند چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد چه کند که نرود؟ (تأکید بر قضا و قدر)

هر که در خدمت پادشاه یک‌دل باشد او را دوستان و دشمنان پادشاه خصم گردند؛ دوستان از روی حسد در جاه و دشمنان از وجه اخلاص. (حذف دو فعل به قرینه)

از مبالغتی در تفتیش کار من چاره نیست که آتش از ضمیر چوب و دل سنگ بی جدّ تمام و جهد بلیغ، بیرون نتوان آورد. (کاربرد اضافه تشبیهی)

هر که به زیردستان نبخشاید به جور زبردستان گرفتار آید. [ سرزنش بخشایش]

همه کس را دندان به ترشی کُند شود مگر قاضیان را که به شیرینی. [نکوهش رشوه‌خواری]

از نفس‌پرور هنروری نیاید و بی‌هنر سروری را نشاید. [نکوهش تن‌پروری و بی‌هنری]

زر از معدن به کان (معدن) کندن به درآید و ز دست بخیل به جان کندن.[نکوهش خساست]