شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20268

کنید داخل اجزای نوشداروی ما / هر آن گیاه که برگش به نیشتر ماند                           ماند

تو به خوبان همه فرمان دهی و عین خطاست / که کند شاه ختن پیش تو نافرمانی                           است

زلفت به سر خویش و جمالت به جدایی / هر یک چه دهم شرح که بر من چه جفا کرد                           دهم

بسی نماند که گردد دهانِ غنچه خندان / چو طوطی از رهِ تلقین عندلیب سخنور                           نماند

تنها خداست که نمی‌توان در انتظارش بود. در انتظار خدا بودن، یعنی درنیافتنِ این‌که او را هم‌اکنون در وجود خود داری.

هرگز هیچ زیبای لطیفی را در این جهان ندیده‌ام که بی‌درنگ نخواسته باشم تمامی مهرم را نثارش کنم.

همین که آفریده‌ای نگاهمان را به خویش معطوف کند، ما را از راه آفریدگار بازمی‌گرداند.

نگرش تو باید در هر لحظه نو شود. خردمند کسی است که از هر چیزی به شگفت درآید.

جانم آمد بر لب و کشتیش بر خشک اوفتاد / آه من تا بحر نیلی رفت و زان برتر گذشت

هین خمش باش و بیندیش از آن جان غیور / جمع شو گر نبود حرف پریشان چه شود

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را / ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

دل پریشان نبد آن روز که تنها بود / کرد جمعیت نااهل پریشانش