شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 15502

بابرنامه، از آثار این دوره، به زبان عربی نوشته شده است.

نویسندگان این دوره در کتاب‌های متکلف، بیشتر به ظاهرسازی و صنایعی مثل استعارات دور از ذهن روی آوردند.

مدعیان عرفان اصالت خود را از دست دادند.

سرعت ورود لغات قبایل مختلف ترک و مغول در دوره تیمور بیشتر شد.

عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده / به جز از عشق تو باقی همه فانی دانست (فراق، سبک عراقی)

آن رخ چون گل بشکفته و بالای چو سرو / خواجه دیده است همانا که رهش بر دَرِ اوست (زمینی بودن معشوق، سبک خراسانی)

گل همی گل گردد و سنگ سیه، یاقوت سرخ / زین بهار سبزپوش تازه روی آبدار (واقع‌گرایی، سبک خراسانی)

سر عاشق که نه خاکِ درِ معشوق بُوَد/ کِی خلاصش بود از محنت سرگردانی؟ (عشق‌گرایی، سبک عراقی)

و وقتی مرا با یکی از این مدعیان مبطل صحبت افتاد. روزی وی به معاملتی خراب پدید آمد و عذر آن ملامت آورد.

چون حواس از وی بشد، زن و فرزند و مال و ضیاع و سرا و بنده و ستور و خویش و پیوند، بلکه آسمان و زمین و هرچه آن را بدین حواس توان یافت، از وی باز شدند.

و چون توان دانست که در پرده غیب چیست؟ عَسی ان تکرهوا شیئاً و هُوَ خیرٌ لکم.

جسم ناچار بی‌نهایت نبوَد به همه سوها و نهایت او سطح است و او را گستریده گویند ازیراک سطح بر جسم گسترده است.

حافظ ز خوبرویان بختت جز این قدر نیست / گر نیستت رضایی حکم قضا بگردان

جای شکر است نگارا که تو در پیش منی / ور نبودی تو چنین بودمی امروز مگر

عقل تا تدبیر و اندیشه کند / رفته باشد عشق تا هفتم سما

گرچه از آتش دل چون خم می در جوشم/ مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم

یک

دو

سه

چهار