شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 16728

خطّ و لب دلکش‌ات، طوطی و شکّرستان / زلف و رخ مهوشت، تیره‌شب و ماهتاب

ای که از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست / کار اسلام ز بالای بلندت بالاست

احتیاجت به چمن نیست که بر سرو قدت / گل دمیده است و همه ساله بهار اشکفته است

تا کند مرغ دلم را چون کبوتر پای‌بند / بر کنار دانه دام از مشک ناب انداخته است

بر کمان می‌کشد آن غمزه خدنگی که مپرس / ای خوشا سینه وحشی که نشان است امروز

گرفتم آتش دل در نظر نمی‌آید / نگاه می‌نکنی آب چشم چون جویم؟

چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت / نزدیک خداوند، بدی نیست فرامشت (فرامُشت: فراموش)

هنر به چشم عداوت بزرگ‌تر عیب است / گل است سعدی و در چشم دشمنان خار است

چون چنگ همی ‌زارم چون بلبل گلزارم/ چون مار همی‌پیچم چون بر سر گنجورم

چون ندید از بهشتیان دورش/ جامۀ سبز دوخت چون حورش

یکی چون عاشق بیدل، دوم چون جعد معشوقه/ سِیمُ (سوم) چون مژّۀ معشوق، چهارم چون لب لیلی

رهی باریک چون پرگار ابروش/ شبی تاریک چون ظلمات گیسوش

عندلیب گل رخسار دگر باشم به                            مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود                     آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

عقل و دین باخته، دیوانه رویی بودیم                            بسته سلسله سلسله مویی بودیم

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت                      سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت