شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14145

نگاه کن که چه مایه دریغ و درد بود / بر آن‌که فتنه رنج است و عاشق بلوا

پی قتلم صف مژگان ز چه آراسته‌ای / بهر یک تن ز چه صد فوج قشون می‌آید

شورشی افتاد از آن یورش در اهل بایزید / کافتد اندر خیل دجّال از ظهور منتظر

چون هوای ملک دل بیند کز این‌سان گرم شد / خیمه بر چشمم زند ییلاق و قشلاقش نگر

لنگر بی مدّعایی چشم حیران را بس است / این صدف را گوهر یکدانه‌ای در کار نیست

کنون که چشمه قند است لعل نوشینت / سخن بگو و ز طوطی شکر دریغ مدار

هیچ میزانی در این بازار چون انصاف نیست / گوهر خود را نمی‌سنجی به این میزان چرا؟

ای خسرو شیرین‌سخن ای یوسف گل پیرهن / وی طوطی شکرشکن ما را زبانی دیگر است

جهان انجمن شد بر تخت اوی (انجمن شد)

ز هم رَد نمودند هفتاد حرب (رد نمودند)

دنیا کمر بسته است بر نابودی پیغمبران (کمربستن)

درخت زرد شد و آسمان به قیر نشست (به قیر نشست)