شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15884

اشک چون گوگرد سرخ ای یار من / کرد همچون زر مس رخسار من

چشم همچون ابر نوروز آمدش / آه همچون برق جانسوز آمدش

کسی کو بسته زلفت نباشد / چو زلفت درهم و زیر و زبر باد

لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است / قد تو سرو و میانْ موی و بر به هیئت عاج

چو آفتاب مِی از مشرق پیاله برآید / ز باغ عارض (چهره) ساقی هزار لاله برآید

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید / فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید

دهان غنچه بدرّد نسیم باد صبا / لبان لعل تو وقتی که ابتسام (خنده) کنند

ای گوی حسن برده ز خوبان روزگار / مسکین کسی که در خم چوگان چو گو (گوی) بود

آن زمان کان ماهِ رخشان خورآیین رخ نمود                   باغ، پر گلچهر گشت و کاخ، پر اورنگ بود

چه غم ز حربه و حربِ عرب چو مجنون را                        مقیم بر در لیلی مقام خواهد بود

تا زدی در دل من خیمه به اقبال غمت                          شادی از جان من غم‌زده بگریخته است

دانی که بر عذار تو خال سیاه چیست؟                             زاغی که بر کنارة باغی نشسته است