شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فصل هفتم : ادبیات داستانی | آزمون شماره 10280

چون تو خورشیدي نتابیده است در ایوان حُسن/ذرّه اي چون من نرقصیده است در میدان عشق

شب فراق که داند که تا سحر چند است/مگر کسی که به زندان عشق در بند است

سوزن فکرت شکست رشتۀ طاقت گسیخت/ بس که ز نو دوختم چاك گریبان دل

آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر/ چون کار جهان بی سروسامان خوشتر

در برابر قدرتمندان مغرور بودند و جان نثار کردند.
 

قومی کبوتران برسیدند و سَرِ ایشان کبوتری بود که او را مُطَوَّقه گفتندی. 

 

شير را آزمودم و اندازه زور و قوت او معلوم كرد.
 

مرا نیز از عهده بیرون باید آمد و مواجب سیادت را به ادا رسانید.
 

شش          

پنج              

چهار                  

سه