شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 27931

به چمن روی نهی سرو و سمن می‌سوزند / برفروزی همه اطفال چمن می‌سوزند

بدانگه که خیزد خروش خروس / ز درگاه برخاست آوای کوس

ور به سنگ از صحبت خویشم برانی عاقبت / خود دلت بر من ببخشاید که آخر سنگ نیست

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد / هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

چشمه چشم من از سرو قدت یافته آب / رشته جان من از شمع رخت یافته تاب

تا جان بود از مهر رخش برنکنم دل / گر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند

دل به دست یار و غم در دل بماند / خارم اندر پای و پا در گِل بماند

من با غم دل ساخته و سوخته در تب / و او از دم دود من دلسوخته در تاب

خواجو از میکده‌اش دوش به دوش آوردند / این همه بی‌خودی از مستی دوشش نگرید

چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید / یا ز نادیدنت این دیدۀ غم دیده چه دید؟

گر بار دگر ماه من از بام برآید / بس فتنه که از گردش ایام برآید

خسروان در آرزوی شکرش فرهادوار / جان شیرین را فدای جان شیرین کرده‌اند