شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20409

از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم / از کثرت خار از گل بی خار گذشتیم (ماضی ساده)

غیبت نکرده‌ای که شوم طالب حضور / پنهان نگشته‌ای که هویدا کنم تو را (ماضی بعید)

نسوخت هر که در این ره نفس نمی‌داند / که سوختن پر و بال است جانِ سوخته را (مضارع اخباری)

جان گدازی اگر به آتش عشق / عشق را کیمیای جان بینی (مضارع التزامی)

چنین گفت با کودک آموزگار / که کاری نکردیم و شد روزگار
 

چو شب روز شد بامداد پگاه / بفرمود تا بازگردد سپاه

 

چو بانو چنان دید، شد سوی کوه / رسیدند تا پای کوه آن گروه
 

به بارگاه او ملک ز خلد شد / ندا شنید کاندر آی مرحبا
 

هر فرورفتگی اندام چون گودی چشم / جهنّم / پستی / نعمت‌ها

میان دو کتف / بهشت / پست / نعمت‌ها

هر فرورفتگی اندام چون گودی چشم / بهشت / فرومایگی / نعمت‌دادن

میان دو کتف / جهنّم / فرومایه / نعمت‌دادن

هر که در راه تو اول قدم از خویش برید            هم به اول قدم آن جا که همی‌خواست رسید

گوسفندان دو پا را برهان از کف گرگ                ای شبان رمه کاینک رمه یزدان است

به روزگار سلامت سلاح جنگ بساز                    وگرنه سیل چو بگرفت سد نشاید بست

طالب یار، اول او را یار می‌باید شدن                  بعد از آن با عشق او در کار می‌باید شدن