شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 13143

کتاب مرصاد العباد من المبدأ الی المعاد را در بیان سلوک دین و تربیت نفس انسانی نوشت.

کتاب او از جمله آثار مربوط به جریان پیچیده‌نویسی در آثار قرن هفتم است.

در خلال موضوعات کتابش، احادیث، آیات و اشعاری از خود و شاعران دیگر نقل می‌کند.

در نثر این کتاب، سجع و موازنه به کار رفته است.

نجم‌الدین رازی: از منشیان و نویسندگان قرن هفتم است. کتاب مرصادالعباد او از مرتبه‌ای والا برخوردار است.

عطاملک جوینی: مهم‌ترین کتاب او جامع‌التواریخ است. خاندان او از افراد با نفوذ حکومت مغولان بودند.

شمس قیس رازی: از نخستین و مهم‌ترین آثار در علم عروض، قافیه، بیان و نقد شعر می‌توان به کتاب المعجم فی معاییر اشعار العجم او اشاره کرد.

سعدی: در بیش‌تر قالب‌های ادبی طبع‌آزمایی کرده است. وی بوستان را به نثر مسجع پدید آورد.

دولتشاه سمرقندی: از شاعران قرن نهم است که تذکره دولتشاه را به تشویق امیر علی‌شیر نوایی نوشته است.

حمدالله مستوفی: از مورّخان مشهور و نویسنده کتاب «تاریخ گزیده» است. این کتاب تاریخ پیامبران، خلفای چهارگانه، خلفای بنی‌عباس و تاریخ ایران را تا سال 830 هـ . ق دربرمی‌گیرد.

ابن‌یمین: شاعر عصر سربداران، مردی دهقان‌پیشه بود که قدرت شاعری خود را در قطعات اخلاقی آشکار کرده است. وی در شعر خود قناعت‌پیشگی و بی‌اعتباری دنیا را مورد تأکید قرار می‌دهد.

خواجوی کرمانی: در غزل توجّه خاصّی به سعدی و مولوی داشته و دارای قصایدی نیز در سبک عراقی است. مثنوی «جمشید و خورشید» او به شیوه داستان‌های نظامی سروده شده است.