شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16139

خداوندا تو ایمان و شهادت / عطا دادی به فضل خویش ما را

که چشمم ز روی سعادت مبند / زبانم به وقت شهادت مبند

تو کز شوق شهادت غافلی، سیر گلستان کن / که ما را شاخ گل، شمشیر خون‌آلود می‌باشد.

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی / کمینه ذره‌ی خاک در تو بودی کاج

بینوایان را به برگ سبز گاهی یاد کن / چون ز نیرنگ جهان خرج خزان خواهی شدن؟

یکایک از او بخت برگشته شد / به دست یکی بنده برکشته شد

در آن اجاق کهن، آتشی نمی‌سوزد / در آن اتاق تهی، پر نمی‌زند مگسی

بیامرز از عطای خویش، ما را / کرامت کن لقای خویش، ما را

کیست حافظ تا ننوشد باده بی‌آواز رود / عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش (تلمیح)

چه خوش گفت فردوسی پاک‌زاد / که رحمت بر آن تربت پاک باد (تضمین)

ای آسمان چو دور ندیمانش دیده‌ای / در دور خویش شکل مدور گرفته‌ای (جناس ناقص)

خون، شهیدان را ز آب اولی‌تر است / این خطا را صد صواب اولی‌تر است (تمثیل)