شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 11546

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی/ به صد دفتر نشاید گفت حسب الحال مشتاقی

ز اندازه بیرون تشنه‌‌ام ساقی بیار آن آب را/ اول مرا سیراب کن وآن‌‌‌گه بده اصحاب را

جهان از بدی‌ها بشویم به رای/ پس آنگه کنم درگهی گرد پای

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می‌‌رود/ وآن دل که با خود داشتم با دل‌‌ستانم می‌رود

تو مردی دبیری یکی چاره ساز

دلم را در غمت کردم ز هر ویرانه ویران تر

عود می سوزند یا گل می‌دمد در بوستان

به کشتن می‌کند گویی اشارت

را رَم از اس / دی دَ مَز گل

را رَ مَز اس / دی دَم از گل

را رَ مَز اس / دی دَ مَز گل

را رَم از اس / دی دَم از گل

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را