شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 20030

خاندان من و آن‌چه مرا بوده است از آلت و حشمت و نعمت جهانیان دانند.

دیگر روز او را که از وزارت معزول گشته بود خلعتی سخت نیکو دادند جهت شغل اشراف مملکت.

او را به بند می‌بردند و استخفاف می‌کرد و تشفّی و تعصّب و انتقام می‌نمود.

پرویز سی و هشت سال زیست اندر پادشاهی و هیچ خسرو آن خواسته گرد نیاورد که وی.

آبدان گشت نیلگون رخسار / وآسمان گشت سیم‌گون سیما

هر روز مرا عشق نگاری به سرآید / در باز کند ناگه و گستاخ درآید

از فراوان گل که بر شاخ درختان بشکفد / راست پنداری درختان گوهر آوردند بار

گر شدیم از باده بدنام جهان تدبیر چیست / هم‌چنین رفته است در عهد ازل تقدیر ما

باغبان خار ندامت به جگر می‌شکند / برو ای گل که سزاوار همان گل‌چینی

ای گل‌فروش گل چه فروشی به جای سیم / وز گل عزیزتر چه ستانی به سیم گل

نیلوفر کبود نگه کن میان آب / چون تیغ آبداده و یاقوت آبدار

زمین از خرّمی گویی گشاده آسمانستی / گشاده آسمان گویی شکفته بوستانستی

 کبّاده، خوردن، مآخذ، مسلماً: کَببادِ، خُردَن، مَاخَذ، مُسَللَمَن

مؤنث، میوۀ به، رؤیایی، برآورد: مُ ءَننَث، میوه به، رُویایی، بَراوَرد

روح‌الامین، هوی، مجعّد، بوسنی: روحُ الاَمین، هَوا، مُجَععَد، بوسنی

به‌تندی، سر و تن، مأوا، خوشخو: بِ تُندی، سَرُتَن، مَءوا، خُشخو