شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23882

باشد به سرم هوای دلبر/ جان چیست کنم فدای دلبر

ز آفتاب جدا بود ماه چندین شب/ همیدوید به گردون بر آفتاب طلب

نباشم بدین محضر اندر گواه/ نه هرگز براندیشم از پادشاه

سرافراز بوذرجمهر جوان/ بشد با حکیمان روشنروان

کامجویی غیر ناکامی ندارد حاصلی / در کف گلچین ز گلشن خار می‌ماند به‌جا

مشو خوش‌دل دو روزی چرخ اگر خندید بر رویت / که ناکامی بود تعبیر، خوبا کامرانی را

ناکامی است قسمت خود‌کام زینهار / بر کام خود مباش که باشی به کام دوست

کام زمانه پرده ناکامی دل است / این آب‌ها نقاب سراب است بیش‌تر

دلا تا کی همی‌جویی منی را / چه داری دوست هرزه دشمنی را  (پرهیز از دشمنان)

این همه باد و بود تو خواب است / خواب را حکم نی مگر به مجاز (نکوهش خودبینی)

بشر ماورای جلالش نیافت / بَصَر منتهای جمالش نیافت (علم بی‌انتهای خداوند)

زر و نعمت اکنون بده کان توست / که بعد از تو بیرون ز فرمان توست (توصیه به مال‌اندوزی)

ابر چون گردد طرف با من که سیل اشک من                بحر  را مُهر خموشی بر لب از گرداب زد

گریه طوفان‌خیز گشت و از سرم برخاست دود          باری از من گریه کم سر زد که طوفان برنخاست

برگرفت از لب مرا مهر خموشی راز عشق                 ابر صائب، چون تواند کرد پنهان برق را

چندان گریستیم که هر کس که بر گذشت                  در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست

هر آن بند کز دست تو بسته شد/ گشایندگان را جگر خسته شد

سران را بسی سر جدا شد ز تن /پر از خاک، ریش و پر از خون، دهن 

بر اسبان نهادند زینِ خدنگ/ همه جنگ را تیز کردند چنگ

بدو داد و گفتش بدان چاه سر/که بیچارگان را تویی راهبر