شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 15332

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

چه صحرایی، چه خضرایی، چه درگاهی، نمی‌دانم

خورشید به روی همچو ماهت ماند

کز تجلی‌های او جان‌ها نشان از یار دارد

در بن خانه است جهان تنگ و منگ / زود برآیید به بام سرا

که از این سو همه جان است و حیات / که از این سو همه لطف است و کرم

چو در کان روم او عقیق است و لعل / چو در بحر آیم بود گوهر او

تو را در پوستین من می‏شناسم / همان جان منی در پوست جانا

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم / فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

نگارا چرا قول دشمن شنیدی / چرا بهر دشمن ز چاکر بریدی

داد جاروبی به دستم آن نگار / گفت کز دریا برانگیزان غبار

مرا گر ز وصل تو رنگی برآید / رها کن که نامم به ننگی برآید

درختان را چه شد کامروز می‌رقصند از شادی

مغنّی وقت آن آمد که بنوازی رباب

بگویی وانگهی از گفته برگردی

نیاری یاد از آن پیمان که کردستی