شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 11356

نخل‌بندی دانم نه در بستان و شاهدی فروشم نه در کنعان

یک شب تأمل ایام گذشته می‌کردم و بر عمر تلف‌کرده تأسّف می‌خوردم

خانۀ دوستان بروب و در دشمنان مکوب

من از شراب این سخن سرمست و فضلۀ قدح در دست

دو

سه

چهار

پنج

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب.    

خواجه از این معنی مألوف است و قومش مأنوس.

گفت: ای پدر، کوتاه خردمند بِه که نادان بلند.      

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل است.

گفت که شیخی و سری پیشرو و راهبری / شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو /  زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شوم

گفت که دیوانه نه‌ای لایق این خانه نه‌ای / رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

غلغله‌ای می‌شنــوم روز و شــب از قبه دل / از روش قبــه دل گنبـــد دوار شـدم

روی از محاوره او گردانیدن مروت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

در فصل ربیع که صولت بَرد آرمیده بود و ایام دولت وَرد رسیده.

سنگ سراچه دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم.

سخن بر این مقرّر شد که یکی به تجسّس ایشان برگماشتند و فرصت نگاه می‌داشتند.