شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 16172

چمن باز نو شد به شمشاد و سرو / خرامش درآمد به کبک و تذرو

بتان چین به خدمت سرنهادند / بسان سرو بر پای ایستادند 

سایه‌ی بالای آن سرو از سر من کم مباد / زان‌که بر من رحمتی از عالم بالاست این

کسی که قامت او را به سرو نسبت کرد / مکن قبول که کوته‌نظر نگوید راست

گر ندارد با دل سرگشته خواجو نزاع / هندوی زلفش چرا بر وی تطاول می‌کند

آن‌که ما را می‌تواند سوختن، درمان ما / می‌تواند ساختن لیکن تغافل می‌کند

 هرگز از جام می لعلش نمی‌باشد خمار / می‌پرستی کو به بادامش تنقل می‌کند

 ماه من مشک سیه در دامن گل می‌کند / سایبان آفتاب از شاخ سنبل می‌کند

برکشد آینه از جیب افق چرخ و در آن / بنماید رخ گیتی به هزاران انواع

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی / فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

 روی گشاده‌ای صنم، طاقت خلق می‌بری / چون پس پرده می‌روی، پرده صبر می‌دری

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت / چهره خندان شمع آفت پروانه شد

 نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

سعدیا کنگره وصل بلند است و هر آنک / پای بر سر ننهد دست وی آن جا نرسد

از بهر من بخر دهلی از دهل زنان / تا برکنم ز باغ جهان شاخ و بیخ غم

ز شوق روی تو اندر سر قلم سودا / فتاد و چون من سودازده به سر می‌گشت