شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 11595

مرا گناه خود است ار ملامت تو برم/ که عشق بار گران بود و من ظلوم جهول

آسمان بار امانت نتوانست کشید/ قرعۀ فال به نام من دیوانه زدند

فرشته عشق نداند که چیست، قصّه مخوان/ بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

مرا تحمل باری چگونه دست دهد/ که آسمان و زمین برنتافتند و جبال

هزار نامه نوشتم به خون دیده، ولی / به این دیار نیامد کبوتر حرمش

نیست پیدا دهنت بر رخ و از دولت شاه / فتنه آن به، همه روی، که پنهان باشد

در سر زلف و خال تو رفت دل همه جهان / کیست که نیست در جهان عاشق و مبتلای تو

شوری از شیوه شیرین تو در شهر افتاد / عالمی را همه پر شهد و شکر گردانید

قوم گفتندش که ای خر! گوش‌دار (فاعلاتن فاعلاتن فاعلن)

ما درس سحر در رهِ میخانه نهادیم (مستفعلُ مستفعلُ مستفعلُ مستف)

دست در حلقة آن زلف دو تا نتوان کرد (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فع‌لن)

آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فع)