شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 12461

خدا را ندانست و طاعت نکرد

از این بِه نصیحت‌گری بایدت

نیافرید خدایت به خلق حاجتمند

مبادا که فردا پشیمان شوی

الف، د

ب، ج

ج، ه

و، د

ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند/ ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند

 به شوق چشمه نوشت چه قطره‌ها که فشاندم/ ز لعل باده فروشت چه عشوه‌ها که خریدم

 چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد/ این چه عیب است بدین بی‌خردی وین چه خطاست

 تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت/ به مردمی نه به فرمان چنان بران که تو دانی

یارب آن نوگل خندان که سپردی به منش / می‌سپارم به تو از دست حسود چمنش

دردم از یار است و درمان نیز هم / دل فدای او شد و جان نیز هم

مرحبا طایر فرّخ پی فرخنده پیام / خیر مقدم چه خبر دوست کجا یار کدام

هیچم اندر نظر نمی‌آید / تا تو خورشیدْ روی در نظری

دل اندر جهان‌آفرین بند و بس  ( U - - U - - U - - U - )

چندان که گفتم غم با طبیبان ( - - U - - - - U - - )

پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر (  UU – U - U - - UU - U -U – )

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت ( U - - - U - - - U - - - U - - )