شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 6850

به روی سیل گشادیم راه خانۀ خویش / به دست برق سپردیم آشیانۀ خویش

گرفتم کاکلت را بر سرم افتاد سودایت / به دست خویشتن خود را بلای بر سرم آورد 

بکشی به شست خویشم بکشی به دست خویشم / بکش و بکش که جانم به فدای دست و شستت

گرفتم آن سر زلف و کشیدم صد گرفتاری / به دست خویش خود را مبتلا کردم ندانستم

گفتم چه خوش از کار جهان؟ گفت غم عشق / گفتم چه بود حاصل آن؟ گفت ندامت

دلا من قدر وصل او ندانستم تو می‌دانی / کنون دانستم و سودی نمی‌دارد پشیمانی

آهوی وحشی ا‌ست دل ، ز دیده میفکن / صید چو رفت از نظر، چه سود ندامت؟

امروز که در دست تو ام مرحمتی کن / فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت؟

سعدی ، چو   امید  و صل   باقی   است                    اندیشۀ جان و بیم سر نیست(نهاد-مسند)

چشم  مخمور  تو  دارد  ز دلم  قصد جگر                    ترک مست است مگر میل کبابی دارد (مفعول-نهاد)

غرور  حسنت  اجازت  مگر  نداد  ای  گل                    که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را (نهاد-مفعول)

خضری چو کلک سعدی همه روز در سیاحت                 نه عجب گر آب حیوان به در آید از سیاهی (متمم-قید)

عاشقی چیست به جان بنده جانان بودن                 گر لبش جان طلبد، دادن و خندان بودن

جان مشتاقم چو وصلش در وصال خویش دید                 بر سر کوی فنا، زان شاد و خندان می‌رود

هر که خواهد که شود رهسپر وادی عشق                ترک جان، دادن سر، معنی اوّل قدم است

عمرها در طلب شهد آزادی و عدل                      سر قدم ساخته تا ملک فنا تاخته‌ایم