شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 10: سبک‌شناسی دورۀ معاصر و انقلاب اسلامی | آزمون شماره 11344

سبک هندی

سبک عراقی

سبک دورۀ بازگشت

سبک خراسانی

ترکیب‌های بدیع

‌معنی‌گریزی

نمادگرایی

خیال‌بندی

در دکّان همه باده‌فروشان تخته است / آن‌که باز است همیشه در میخانه توست

شوق را شهپر توفیق سبکباری توست / راه نزدیک فنا، دور ز خودداری توست

نشود فاش کسی آن‌چه میان من و توست / تا اشارات نظر نامه‌رسان من و توست

به روزگار شبی بی‌سحر نخواهد ماند / چو چشم باز کنی صبح شب‌نورد این‌جاست

من از نهایت شب حرف می‌زنم / من از نهایت تاریکی / من از نهایت شب حرف می‌زنم / اگر به خانة من آمدی / برای من ای مهربان / چراغ بیاور (گرایش به سمبل و نماد)

مثل درخت در شب باران، به اعتراف / با من بگو، بگوی صمیمانه، هیچگاه / تنهایی برهنه و انبوه خویش را / یک نیم‌شب، صریح، سرودی به گوش باد؟ (کاربرد طبیعی آرایه‌های بیانی)

و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد / و باران تندی گرفت / و سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ، / اجاق شقایق مرا گرم کرد (نو بودن تشبیه و استعاره)

خانه‌ام آتش گرفته است، آتشی بی‌رحم / هم‌چنان می‌سوزد این آتش، / نقشهایی را که من بستم به خون دل / بر سر و چشم در و دیوار، / در شب رسوای بی‌ساحل (بهره‌گیری از قالب سپید)