شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 11545

در ازل هر کو به فیض دولت ارزان بود

همّت عالی طلب جام مُرصّع گو مباش

مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

گرچه بی‌سامان نماید کار ما سهلش مبین

خرد چشم جان است چون بنگری / تو بی‌چشم روشن جهان نسپری

مرا گَه‌گه به دردی یاد می‌کن / که دردت مرهم جان می‌نماید

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند

گرت خونابه گردد دل ز دست دوستان سعدی / نه شرط دوستی باشد که از دل بر دهان آید

باده او همدل من بام فلک منزل من        ای شب خوش رو که تویی مهتر و سالار حبش

چه رعنا رقیبی چه شیرین طبیبی                         تو در جنگ آیی روم من به صلح

هین که بس تاریک رویی ای گرفته آفتابت           بوالمعالی گشته بودی فضل و حجت می‌نمودی

بدم بی عشق گمراهی درآمد عشق ناکامی      چو بر صورت زند یک‌دم ز عشق آید جهان بر هم