شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14639

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او / در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی / مگر آن وقت که شادی‌خور و غمخوار تو باشم

کیست آن کِش سر پیوند تو در خاطر نیست / یا نظر با تو ندارد مگرش ناظر نیست

جهانی در پی‌ات مفتون به جای آب گریان خون / عجب می‌دارم از هامون که چون دریا نمی‌باشد

جهان دل نهاده بدین داستان / همان بخردان نیز و هم راستان

چنین است فرجام کار جهان / نداند کسی آشکار و نهان

افتاده جهانی همه مدهوش تو لیکن / افتاده‌تر از من نه و مدهوش‌تر از من

به یک مسلسل رگبار شهر شد خاموش / از آن سپس که جهانی به جنب‌وجوش آمد

در ازل پرتو حُسنت به تجلی دم زد / عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

از تو به که نالم که دگر داور نیست / وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست

زبان خامه ندارد سر بیان فراق / و گرنه شرح دهم با تو داستان فراق

درخت اگر عَلَم پرنیان گشاد رواست / که خاک باز کشیده است مفرش دیبا

نقش‌بندی بی‌قلم نه کار هر صورت‌گری است / چهره‌پرداز خط سبز بتان پیداست کیست

جُست آب را سکندر و شد خضر کامیاب / روزی به قسمت است نه کوشش در این‌ سرا

یک هفته پدیدار بود نرگس دشتی /  و آن نرگس چشم تو همه ساله پدیدار

همّت دریادلان ظاهر به دولت می‌شود / در بلندی گوهرافشان می‌شود ابر بهار