شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یازدهم : پایه های آوایی همسان دو لختی | آزمون شماره 14875

دل می‌رود ز دستم صاحبدلان خد ارا / دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا 

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم / که عشق از پردۀ عصمت برون آرد زلیخا را 

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است / عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما 

بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر / زانکه زد بر دیده آبی روی رخشان شما 

بنشستهام من بر درت تا بو که برجوشد وفا / باشد که بگشایی دری گویی که برخیز اندر آ

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه / اِنَی رایتُ دهراً مِن هِجرِکَ القیامَه 

ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ما / کای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا 

عاشقان را شد مُسلّم شب نشستن تا به روز / خوردنی و خواب نی اندر هوای دل‌فروز

گوید که تو از خاکی ما خاک توایم اکنون/ گامی دو سه بر ما نه و اشکی دو سه هم‌ بفشان

سعدی به هیچ معنی چشم از تو برنگیرد/ تا از نظر چه خیزد، کاندر نظر نباشد

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا/ وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی/ گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

نه آن گنج و تیمار بگزایدش:

دلا دیدی که آن فرزانه فرزند:

منّت ایزد را که شه بر تخت سلطانی نشست:

مرهمی بر دل ما نه که به غایت ریش است:

بسته بدانست درِ آسمان / تا بکشد چون تو گشاینده را

بر دل من که جای توست کارگه وفای توست / هر نفسی همی‌زنی زخم سنان چرا چرا

فتنه عشاق کند آن رخ چون روز تو را / شهره آفاق کند این دل شب‌گرد مرا

هست تهی خارها نیست در او بوی گل / کور بجوید ز خار، لطف گل و بوی‌ها