شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 21973

متکلم را تا کسی عیب نگیرد سخنش اصلاح نپذیرد

الهی اگر کاسنی تلخ است از بوستان است و اگر عبدالله مجرم است از دوستان است

بزرگی به عقل است نه به سال

مگذار ما را به که و مه

هر که به تأدیب دنیا راه صواب نگیرد به تعذیب عقبی گرفتار آید.

هر که را زر در ترازوست زور در بازوست.

سنگ سراچه دل را به آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم.

هر که با بزرگان ستیزد خون خود ریزد.

هر که در حال توانایی نکویی نکند، در وقت ناتوانی سختی بیند.

نصیحت پادشاهان گفتن کسی را مسلم است که بیم سر ندارد یا امید زر.

دو چیز محال عقل است: خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

دو کس را حسرت از دل نرود و پای تغابن از گل برنیاید: تاجر کشتی شکسته و وارث با قلندران نشسته.

محال است که هنرمندان بمیرند و بی‌هنران جای ایشان بگیرند.

ملک او را در کنار گرفت و هر روز نظر بیش کرد تا ولیعهد خویش کرد.

پسر به فراست استبصار به جای آورد و گفت ای پدر! کوتاه خردمند به که نادان بلند.

دو کس دشمن ملک و دین اند: پادشاه بی‌حلم و زاهد بی‌علم.

مصلحت در نهان داشتن چیست؟ گفت تا مصیبت دو نشود: یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه.

دخل آب روان است و عیش آسیای گردان؛ یعنی خرج فراوان کردن مسلّم کسی را باشد که دخل معیّن دارد.

دیدم دم گرم من در آهن سرد او اثر نمی کند، ترک مناصحت گرفتم و روی از مصاحبت بگردانیدم.

گفت: راحت عاجل به تشویش محنت آجل مُنغّص (تیره و تار) کردن خلاف رای خردمند است.