شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10594

برخاست آب و طشت خواست و مصلای نماز انداخت دهان بشست و نماز پیشین کرد و نمازی دیگر نیز بکرد.

شنیدم که به زمین بابل پادشاهی بود، فرزندی داشت هنگام نزول قضا و نقل او از سرای فنا به دار بقا فراز رسید.

بنای کار او بر قاعدۀ فخر در موضع دیدم و با این همه عجز ظاهر و ضعف قالب و از مزیّت اندیشۀ صواب بی نصیب

کیست بر پی هوا رود و در معرض هلاک نباشد و به لئیمان حاجت بردارد و خوار نشود؟

افسر: تاج و کلاه پادشاهان / باره: اسب

خرگه: طویله، خرگاه / سیماب: جیوه

 گران: سنگین، عظیم / سیماب گون: جیوه‌ای

برومند: بارآور، میوه‌دار / دمار از کسی کشیدن: کنایه از نابود کردن کسی

من خود از کید عدو باک ندارم لیکن / کژدم از خبث طبیعت بزند سنگ به نیش

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم / چشم بد از روی تو دور ای صنم

همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم / که چرا روشن از آن چهره نگردید چراغم

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس / توبه‌فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند