شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 11542

این سبزه که امروز تماشاگه توست / فردا همه از خاک تو برخواهد رست

گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود / پس روی بهشت کس نخواهد دیدن

به رغم دشمنم ای دوست سایه‌ای به سر آور / که موش کور نخواهد که آفتاب برآید

ز رستم نخواهد جهان آرمید / نخواهد شدن نام او ناپدید

ناگهان تکبیر پر واکرد / در میان آتش و باروت، قوغا کرد.

این طرف تنها صلاح جنگ، ایمان بود/ خانه‌های خاک‌و‌خون‌خورده/ مهد شیران و دلیران بود.

دشمن بدعهد بی‌انصاف/ با حجوم بی‌امان خود/ مرزها را جابه‌جا می‌کرد.

آسمان از شوق، دف می‌زد / شّطّ خّرّمشهر، کف می‌زد.

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا         زیرا که در این حضرت جز ذرّه نمی‌شاید

/در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن         کز دست گران‌جانی انگشت همی‌خاید

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت                          کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت

/هر کس سخنی از سر سودا گفتند                    زآن روی که هست کس نمی‌داند گفت

به نسب نیست رتبت مردم                 هر کسی را به نفس خود شرف است

/شرف دُر به جوهرِ خویش است                 نه ز پاکیِ جوهرِ صدف است

همان شیر کو جای در بیشه کرد                 ز بدعهدی مردم اندیشه کرد

/مگر گوهر مردمی گشت خرد                    که در مردمان مردمی‌ها بمرد