شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13192

عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت/ مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت «۳»

زآتش رویش چو یک اخگر به صحرا اوفتاد/ هر دو عالم همچو خاشاکی از آن اخگر بسوخت «۳»

نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری/ کآتش غیرت درآمد، خشک و تر یکسر بسوخت «۱»

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست/ همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت «۲»

نی مپندار که حرفی به زبان آرم اگر / تا به سینه چو قلم باز شکافند سرم

خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست / طوبی غلام قد صنوبر خرام اوست

دهان به شکوه خونین چو لاله باز مکن / که مرهم است خموشی زبان سوخته را

من که از آتش دل چون خم می در جوشم / مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم

بنال مطرب مجلس بگوی گفته سعدی / شراب اُنس بیاور که من نه مرد نبیدم (نَبید = شراب)

هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ایم / تا شمع‌سان جبین ز عرق پاک کرده‌ایم

زِ بهر دانه خالت همیشه مرغ دلم / به دام زلف تو گر مبتلاست گو می‌باش

اول به وفا می وصالم در داد / چون مست شدم جام جفا را سر داد